كتاب كه خداوند آن را مخصوص رسولان خود از فرشتگان قرار داده ، و كار بشر نيست . آنان اين را كه خداوند بشرى را به پيامبرى برانگيزد ، منكر مىداشتند ، درحالىكه اقتضاى حكمت آن است كه پيامبر مرسل به سوى بشر بايد از جنس خود آنان باشد ، تا در كردار و رفتار الگو و اسوه ايشان گردد ، اگر چه ساير خواسته‌هاشان هم بر مقتضاى حكمت نبود ، مانند اينكه ، درخواست عذاب مىكردند ، بدين خاطر خداوند به پيامبر مىفرمايد در جواب آنان بگويد : منزه است پروردگار من ، آيا من جز انسانى فرستاده خدايم ؟ ! خلاصه آنچه آورديم : حكمت خداوندى مقتضى شد تا فرستاده او معجزه‌اى از پروردگار خود ، براى درستى ادعايش بياورد و با آن حجت را بر مردمان تمام كند ، در چنين حالى هر كه بخواهد ايمان مىآورد ، و هر كه نخواهد انكار مىكند ، چنان كه حال قوم موسى و هارون عليه السّلام اين گونه بود كه پس از ديدن معجزات ، ساحران ايمان آوردند ، و فرعون و درباريان وى كفر ورزيدند ، و خداوند آنان را با غرق كردن خوار و ذليل گردانيد ، و هر آيتى را پيامبران از جانب خداى سبحان بياورند ، در اصطلاح اسلامى به آن معجزه گويند . اضافه بر آنچه آورديم ، كسانى را كه خداوند پيشوايان زمين و هاديان مردم قرارشان داده - پيامبر صاحب شريعت باشند يا وصى پيامبر - صفات ويژه‌اى دارند كه از ديگر مردمان ممتاز مىگردند و ما در بحث آينده به يارى خداى متعال به آن مىپردازيم :